توصيف مكان ، زمان و احوال من:

آرام آرام از تپه بالا رفتيم . تمامي روستا در افق نگاهمان بود . خانه هاي بر هم چيده شده ، كوه ها با طبيعتي بكر ، درختان تازه شكوفه زده و آسمان ...

آسمان ...

           آبي و زلال .

آنقدر شفاف كه خدا هم از پرده ي حرير آن ، با اندكي دقت ، رخ مي نمود.

اينجا قبرستان روستاست . اهالي اش در زبان

كردي آن را "مرزلان" مي گويند.

در بالاي بالاي من ، آسماني گسترده است

كه همواره در چيستي اش حيرت زده ام .

از گستردگي آن ، از ذات ِ ذات وجودش ،

از خداوندي كه در نگاه اساطيري گذشتگان ،

در ميان ابرهايش سكنا گزيده و نيز، از صور

فلكي و ستارگان و كهكشان هايش

در شب هنگام .

در زيرِ زيرِ من ، مردماني مرده اند . مردماني

كه زماني انسان بوده اند . انسان! چون

من!! زماني جوان ، پر امید . راه مي رفته اند ؛

مي انديشيده اند ؛ نگاه مي كرده اند ؛ مانند من !

عين عين خود من!! در غفلت مرگ .

بالا و پايين ، آسمان و قبرستان ، پراز ابهام بود . من در دو نمي دانم ژرف محصور شده بودم و اين ، فضا را سنگين مي كرد.

زمان : ابتداي اغاز سال  

و مكان : قبرستان

و احوال من : تاثير گرفته از اين هر دو ، درگير تعريف زندگي و مرگ .

و همراه : انساني زنده ، مرجان ، دختر خاله ام .

در همراهي ي هم ، از زندگي گفتيم ؛ از مرگ - كه در عين گفتن از آن ، بازهم بسيار ان را دور مي ديديم - ؛ از آينده ؛ از اينكه در زندگي چه خواهيم كرد ؛ از نيايش هايمان ؛ از زيبائي طبيعت ؛ ...

ما هر دو پر نشاط ، مملو از شور زندگي.

  هفته اي بعد :

  صداي زنگ تلفن : "مرجان ، چند ساعت پيش     ، مرد ."

  ...........................................................................................................

  ...........................................................................................................

  ...

عكس ها : روستاي كرد نشين تيرگان .

             طبيعت در آستانه ي زايش .

             همراه : مرجان 19 ساله، ان زمان كه انساني زنده بود .