.....آه. . .

     ....................................................................................

     ....................................................................................

     ....................................................................................

     ....................................................................................

     ...

مادر , سر سجاده , آرام نشسته است .

هميشه آرام مي نشيند كه مي داند در دل , بر اين آرامشش قربان صدقه مي روم .

كه مي داند آرامشي كه از طوفاني عظيم حاصل آيد را چقدر دوست دارم .

چادر نمازش هميشه چون دلش صاف صاف است .

نمي خواهم هيچ وقت اتوي چادرش  بر هم بريزد...

كه هيچوقت اتوي دلش بر هم بريزد ...

                                                  دوستش دارم .

زبان دلم را بر گوش دل مادر نزديك مي آورم و پچ پچ مي كنم :

 مادر خوبم !...

                  مي خواهم براي خيلي ها دعا نكنم !
 - بر رازي محرمش كرده ام , كاش بداند !-
مي گويمش كه قبل از نمازم , بعد از نمازم , در هنگامه ي نمازم و در لحظه لحظه ي دعاهايم براي بسياري

اينگونه محض و مطلق دعا نمي كنم !

و دل مادر به گمانم در اين دنياي نا كجايي بر دلم اخم مي كند.

كه اگر مادري چون برگ گل نبود بانگ مي داد كه اعوذ بالله من الشيطان الرجيم !
ولي شكرپروردگار كه مادر من گلبرگ گلي است , پس بانگ نمي دهد ! ولي مي دانم كه هزاران نصيحت را بر دلم روانه مي كند كه اينگونه بودن به خطاست , دختر .

كوتاه نمي آيم . سرلج افتاده ام . خيلي ها مي گويند , مرغ من يك پا دارد و من بر خيلي ها مي گويم كه يك پاي مرغ من , گاهي در زير بال حكمتش پنهان است ... لِي لِي بازي مي كند ! بچه است هنوز... بازي را دوست دارد .

دعا نمي كنم   ...

آخر دلم براي مرگ كساني تنگ است . براي كساني كه بسياريشان را دوست دارم . نگو عجبا بر اين دل سنگت ! اينگونه نگو ... آخر دلم مي گيرد !

آخرين باري كه ديدمش چشمانم را در چشمانش گره زدم و قرص و محكم گفتم ...

: اگر دستانم توانش را داشت , اگر دلم ريا نمي كرد و بر تصميمش طاقت مي آورد , و اگر معصيت نبود ...

تو را آرام , روان و موسيقي وار مي كشتم !
چه كرد ؟! سرش را پائين انداخت و خنديد.

                                              تنها آرام خنديد .

چه كردم ؟! جنس خنده اش را نوشيدم و خنديدم .

گفت كه براي شفاء تمامي بيماران عالم دعا كن ! گفتم كه دعا نمي كنم !
گفتم كه مگر دلم از اسطوره سازي به تنگ آمده كه اينگونه دعا كنم ؟!

گفتم كه مگر يادت رفته آن باري كه تنها بار و اولين بار و آخرين باري  بود كه مي ديدم چنين مخلوقي را و اسطوره اش كردم و و تنها يك واژه ي نا زيبا بر زبانش كه به گل گفت زشت و تنها يك قدمش كه مورچه اي را له كرد, بسياري از لايه هاي وجودش را غباري كرد غم انگيز ؟!

گفتم كه يادت رفته ؟!!

خداي من ...

يادش رفته !!

برايت دعاي وصل نمي كنم تا يادت بيايد ! دردناك تر از اين براي تو؟!

همه ي اينها را گفتم ! همه شان را !

ولي اي كاش  آخري را نمي گفتم . او بي او , ناقص است . زبان شيرين ندارد . چشم دلربا ندارد و ديگر حالش بد نمي شود.

اكنون ...

          نگاهم آغاز مي كند سخن هايش را و اينبار اوست كه نوش مي كند . نگاه لطيف است !نمي رنجاند , خيالم آسوده است!

شرابي شده است نگاهمان و من تنها ساقي آنم .

فرياد مي آورند...

 چشمانم بي محابا فرياد مي آورند كه چه هنگام توانائي آنت بود كه سري برهنه از مو را كه  دردها ي بيماري اي  صعب , تار به تارش را به تاراج برده , گيسوان در هم تابيده , آشفته و دلكش ببيني اگر كه مرگ او را به اساطير دلت پيوند نمي داد؟! هنري چنان عظيم را تنها و تنها مرگ مي داند و بس .

 شكرش گو!
آيا اگر بر شفاء تمامي بيماران عالم , محض , مطلق و خودخواهانه درچشم من و انسان خواهانه در چشم بسياري , دعا مي خواندم , چنين زلف پريشاني را در مقابل چشمانت مي ديدي ؟!
آيا اين همه شهد و شكر از سخنت مي باريد ؟!

چه مي كند؟! چشمانش را مي بندد .

چه مي كنم؟! چشمانم را مي بندم .

 چشمانمان را مي بنديم و هر دو بر شيطنت افكارمان , ريز و كودكانه مي خنديم!

راستي  ...

مادر كجا ماند . در كدام خط گمش كردم ! ببخش بر من مادر كه تو همواره پيدائي, حتي اگر در خطوط مبهم نوشته هايم حل شوي .

رهائي قلمم را در محدودي افكارم ببخش.

اميد آنكه روزي عنان بر قلم زنم و افكارم را رها

و باز اميد انكه روزي جمله هر دو را , رها .

كبوترها ,  مجنون وار ,  پريدن گرفته اند باز.

آواي  تپيدن قلب هايشان را سلامي مي دهم  و يقين دارم كه مي تپند .

يقين دارم !

چرا كه مي دانم تپيدنشان تا بدانسان است كه مي خواهند از سينه به در آيند!

زمزمه ي درونت را مي شنوم همسفر,  آوايي كه  نجوا مي دهد : از احساس تا يقين فاصله هاست

وشك را پله اي از طريق يقين است . بي آن , سخن از باور را چگونه تواني ؟!
سخن از باور را توانم!

بدان گونه كه بر تپيدن قلب آب باور دارم ,

بدان گونه كه تپيدن تك تك سلولهاي بدنم را به تمامي در اين روزهاي ظريف باور دارم ,

و بدان گونه كه سبحان الله همه كائنات را , سحرگاه , در پس نگاه عاشقانه اش , نوش مي كنم ...

 آن هنگام كه مرا ...

                      تو را ...

                          و تو را ....

                              و تو را ...

                                         با تفضلي آرام به سفره ي مملوء ش رهنمون مي شود.

در عجيب مهماني به سر مي بريم همسفر!

مهماني آنچنان دردانه كه مرا واميدارد براي تو اينگونه بنويسم!

آنچنان دردانه كه تسبيح همه كائنات را در چشم حقير همچو مني آشكار مي كند ,

و آنچنان دادگر, كه سفره اي يكسان مي گستراند درپيشگاهمان  و بر خويشتنمان  مي سپارد كه چقدر از آن بر گيريم !

اينچنين نگاهي را در كدامين روز توان يافتنم بود ؟!

اينچنين ميزباني را چگونه مي توان فرياد نكرد و در عشق بودن لحظه به لحظه در محفلش نسوخت؟!

................................

كاش اين سخن ها حقيقتي باشد سبز , در وجودمان!

جمله اي عجيب است , مي دانم!

................................

التماس دعا .

سلام بر تو ...

سلام بر تو دوست من .  سلام بر تو خوبي كه قلم , تار و پود روحمان را بر هم پيوندي جادويي

زده است.

آنچنان سحر انگيز كه گاه تنها چند واژه ات را ياراي آن است كه بر ملكوتم سير دهد و گاه چند واژه ي

گفته يا ناگفته ات تمامي وجودم را از غم تكاني دهد غريب!

در هيچ زماني گمان نمي بردم از آن دست اشخاصي باشم كه وبلاگ را براي بيان بعضي گفته هايشان بر مي گزينند ولي گويي گمان از خود نيز,  گاه مي تواند به خطا رود !

ليك اكنون و پس از گذشت 2 ماه از به روز نكردن آن , احساس دلتنگي با تو , احساس رشد نكردن كودك

نو پايم , احساس سكون حرف هاي پنهان در هزارتوي كلمات كه شايد گاه آثار زيبايي يا زشتي اش زني را , مردي را, كودكي را در آن سوي كره زمين به تكاني وادارد

 و بسيار مهم آنكه من انسان را به گفتگويي هدفمند و زيبا , با تو ترغيب مي كند و نيز بسياري دلايل ديگر, كه شايد بداني و شايد نداني , مرا مي طلبد  تا باري ديگر محبت قلمم را نثارش كنم . نوازشش دهم . شاهد رشدش باشم و در جشن پيروزي ها و شكست هايش در كنار تو , پاي كوبي نمايم .

تك تك نظرات تو , نه از آن جهت كه اين چه مي گويد و قضاوت ديگري چرا اينگونه است ...

از آن جهت كه سايه ي سفيد روحي عظيم , روحي با شكوه را كه اتحاد من , تو و بسياري ديگر است چون چتري آرامش بخش بر فراسوي خويش احساس مي نمايم و آرامش حاصل , مرا تو مي كند و تو را من , بر من جاني دوباره مي بخشد .

جان ها ادغام مي شوند و رنگي ابر و بادي و رويائي پديد مي آوردند .

و حال دوست من ...

 تنها و تنها دلم براي سلامي تازه بر تو تنگ بود . مي خواهم كه از جان سلامت گويم .

هر آن گونه كه مي خواهي جوابش ده ...

هر آن گونه كه خود مي خواهي . 

......................................................................................................

......................................

سلام .