بیدادی در دل بیدادی دیگر ! این چه رسم روزگار است ؟!

قلم برداشتم تا درفرصت اندکی که یک دختر شهرستانی در شهر غارتگر زمان ، تهران ، می یابد ، مطلبی را که برای وبلاگم در ذهن داشتم ، بر کاغذ مصلوب کنم . صلیبی که به راستی هدیه ی آن آزادی است .

ولی گاه دل رضا نمی دهد وقلم دست را پس می زند ، گوئی نمی خواهد بنویسد و نگاهش منتظر بر نوشته ی دیگری است . به عمد می نویسد و می نویسد و تا می خواهی سر مست شوی از نوشته ها یش ، همگی را خطی می کشد و می گوید ، از نو.

بازی و شاید نبرد من و قلمم را خبری ، آتش بس داد . خبری که قلم را از دستم ربود و لایه های پیدا و ناپیدای ذهنم را در هم ریخت.

صدور حکم اعدام "ولی الله فیض مهدوی" و اعتراض دانشجویان بر حکم اعدام وی و نیز اعتراض بر محکومیت 15 ساله ی "احمد باطبی" ،  دانشجوی زندانی 18 تیر 78 ، خبری بود که نه تنها قلم ، که فکر و جسم و روحم را به حرکت واداشت.

برای دادخواهی هر بیدادی ،هر چند توان اندک باشد ، می بایست بپا خواست و برای بپا خواستن ، لازم است در آغاز بر بیداد بودن آن یقین یافت و با آگاهی از بی عدالتی ، داد سر داد.

روز گذشته برای آگاه شدن از اتهام نسبت داده شده به "ولی الله فیض مهدوی" که حکم اعدام را برایش رقم زده است و با توجه به فیلتر شدن سایت هایی که در این باره مطالبی نوشته اند ،راهی دانشگاه تهران شدم تا بلکه بتوانم با چند تن از اساتید دانشکده ی علوم سیاسی دانشگاه تهران در این باره صحبت کنم . اساتیدی که غیر مغرضانه واقعیات را منعکس می کنند .

اتاق دکتر زیبا کلام ، دکتر الهه کولائی و دکتر صیف زاده را یافتم ولی چه سود که تنها درهای بسته به استقبالم آمدند !

با تصور اینکه دانشجویان انجمن اسلامی دانشکده ی حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران که همواره برایم تداعی کننده دانشجویانی آگاه وحساس به وقایع اطراف بود، از اخبار اخیر مطلعند ، در دفتر انجمن اسلامی ، با 3 تن از دانشجویان فعال آن وارد صحبت شدم و در کمال حیرت شنیدم که هیچ یک بر وقایع رخ داده حتی اندکی آگاه نیستند و سخنان من برایشان عجیب و تازه است و در حیرتی مضاعف ، تاثیر این وقایع بر آنان را آنچنان که تصور می کردم ، قوی ندیدم . به راستی اندوهگین و متاثر شدم .

طبق گفتار دانشجویان ، اغلب اساتید رشته ی علوم سیاسی که برخی از آنان ، به عنوان تئوریسین های سیاسی مطرحند و برخی سمت های بالای حکومتی را بر عهده داشته و یا دارند ، در کلاس های درسی خود که می بایست مرکز ظهور فکر و اندیشه و پرورش قدرت تفکر و تحلیل دانشجویان باشد ، دانشجویانی که سیاست را که نطفه ی آن ، تحقیق و پژوهش ، دیدی باز ، نگاهی تیز بین و حساس و فکری تحلیل گر و سالم است ، بر گزیده اند ، عملا از بیان و تحلیل مسائل روز جامعه گریزانند و چه بسا پاسخ گوی دانشجویان طالب آگاهی در مسائل اخیر، بالاخص وقایع ایران نیستند.

به دانشگاه تهران آمدم تا حقیقت بیدادی را در یابم و چه ظالمانه بیدادی را در دل بیدادی دیگر یافتم .

*** مخاطبان گرامی وبلاگ بیداد ، اگر در خصوص اتهام زندانی سیاسی "ولی الله فیض مهدوی" اطلاعی دارید به آدرس اینترنتی  که در قسمت پست الکترونیک آمده است ، ارسال کنید. متشکرم .

تغییری چند واژه ای  در محتوای اولیه ی پست داده ام ، بیم آن داشتم که نداشتن اطلاعات کافی ، واقعیت را تحریف نماید.

چادرم را بر سر می کشم . گره ی روسری را سفت می کنم تا تکان نخورد . عزم حرکت با نگاهی تازه کرده ام .

مدتی است که جهان را و هر آنچه در آن است ، راز ها و رازدارانی می دانم که می بایست کشفشان کرد .

راز هیچگاه دروغ نیست ، ریا نمی کند ، چون به زبان نمی آید و می بایست خود و تنها خود ، آن را کشف کرد و در اولین بارقه های طلوع کشف ، راز هویدا شده ، براستی صادق ترین صادق هاست .

روسری هم ، رازی است و چادر رازی دیگر .

در آینه خود را برانداز می کنم . چه زیبا شده ام . چه زیبا شده ایم .

در کوچه های تازه سبز شده ی راهم ، برگ های تازه جوانه زده و شکوفه های باردار ، آرام خود را در دیدرس دیدگانم می کشند و گوئی میگویند ، بمان و ما را لحظه ای بنگر ؛ عابر ، " به کجا چنین شتابان !! "

دعوتشان را پاسخ گرمی می گویم . می ایستم و نظاریشان می کنم . مگر جز برای نظاره قصد حرکت کرده ام ؟!

عشوه می آیند و می گذارند نسیم بهاری بر اندامشان وزیدن بگیرد و من از مهمانی آنان سرخوش فارغ آیم .

بر آنان بوسه می زنم و زمزمه می کنم ، ای شکوفه ها و جوانه ها ، عشویتان زیبا بود ، حال بگویید بدانم ، شما خود از انقلابی که در درونتان جاری است ، آگاهید ؟ خود می دانید که آغازتان را چه پایانی است ؟ تاکنون از خود پرسیده اید که آمدنمان بهر چه ؟ کیستیم و چرا آنیم که هستیم ؟ آیا بر بودن خود واقفید ؟ اگر بهار آمد و شاخه ای را بار نداد ، به خود تلنگر خواهید زد که چرا ؟ اگر شاخه ای شکست و ندانستید دلیل شکستنش را ، در جستجوی پاسخش خواهید بود ؟ اگر شکستنش را بیدادی بود ، به دادخواهیش بر خواهید خواست ؟ ...

جوانه ها از حرکت ایستاده اند ، بر هم می نگرند و متحیرانه لب می گشایند که :

                                                                     مگر ما انسانیم !!!

دیگر بار پلک هایم را بر هم می گذارم ، اینک چشانم بسته اند ، عهد بسته با خود را دیگر بار تازه می کنم .

" اگر دیدگانت را گشودی ، جهانی خواهی دید ..."

درونم را آشوبی گرفته است عجیب ، بگشای دیگر ، بگشای .

می گشایم و نزدیک است از شدت شگفتی در مترو ، بر روی خواهران دو واگن نخستین که صدای خانمی هر روز و هر چند دقیقه تاکید بر ممنوع بودن ورود آقایان در آن را اعلام می دارد ، ولو شوم .

        - این خانم خسته نمی شود ؟!

خود را کنترل می کنم . آری هنوز سرپایم .

تمامی وجودم چشم شده است ، روحم نگاه ، جهان سوالاتی غریب ، انسان موجودی عجیب و افکارم گرفتار انقلابی عظیم .

چه بر سرم آمده است ، لعنت بر من ، کاش عهدی نمی بستم .

گوئی همه چیز و همه کس بر من ناشناخته اند ، با آنان پیوندی درونی را احساس می کنم لیک تک تک ذراتشان را می بایست از نو تعریف کرد .

انسان دو دست دارد !، دو پا ! ، شگفت آنکه تعادلش را با آنان حفظ می کند ، دو گوی بلورین در دیدگانش می درخشند ، دو گوی که دروغ را در آنان راهی نیست و می توان همه احساسهای عالم را در آنان صادقانه نظاره کرد ، یک قلب دارد که گاه صدای ضربانش جهان را می گیرد ، قلبی که همه قوا های عالم را نیز گاه توان فشردنش نیست و باری با دردی می خواهد از جای به در آید!

با خود می اندیشم ، مگر هر آنچه را که می دانم چیزی جز یافته ها و گفته های دیگران است و مگر یافته های آنان چیزی جز یافته های پیشینیانشان ؟

با پرسش همه چیز بواقع از آن من است و جهان علامت سوال عظیمی است که روزمرگیها مرا از پاسخ بدان غافل می دارد . پرسشهایی که پاسخ بدان ها ، مرا ، بودنم را ، چگونه بودنم را و هر آنچه را که بر من اتصالی مرئی یا نامرئی دارند ، به درستی تعریف می کند  و در راه این تعاریف آگاهانه ، جان را چه شیرین می توان پیشکش کرد .

راز داستان بیداد من ، همان بود که خواندید ، عقل را از میان برداشتم و تنها با احساسم بر صفحه کلید نواختم . گفتم ببینم چه می شود . آنی شد که دیدید! ، شاید اگر عقل را به کارش می گرفتم داستان " یک بیداد !" بود.

خود را مخاطب قرار دادم که آیا جهان کنونی ، چون داستان بیداد من نیست ؟! اجزایش را چون حروف داستان می شناسیم لیک درک درستی از ترکیب آنان که پر است از رمز و راز نداریم .واژه هایی که براستی مفاهیم هستی اند .

من بر بیدادی دادخواه طلبیدم ، بیدادی که دادخواهی بر آن ، در گرو درک آن بود و من بیدادی نوشتم که هیچ کس آن را نمی توانست فهمید .

اگر پرسشی بود ، جوابی بود و اگر جوابی بود ، بیدادم بی دادخواه نمی ماند.

شهر خاموش بود ، تنها چند ترقه که گوئی قصد آن داشت که به اجبار بر حضور حیات صحه بگذارد ، می ترکید.

* * *

کوه ها در مقابل دیدگانم قد کشیده اند و چونان وضوح یک حقیقت که تنها می بایست بر آن دیده بگشائیم ، استوار ایستاده اند ، نه گمان بری از زیر دودها و غبار های هر روزه ، که امروز خبری از آنان نیست !

ابرها آرام بر فرازشان می گذرند.

پر از احساسند این ابرها ، پر از حرف ،

پر از رمز ،

پر از راز .

به یقین کوه ها را با ابرها سر و سری است نهان . زمانی که در هم می آمیزند و نجواکنان از یکدیگر می گذرند ، در شگفت می مانم که بر هم چه می گویند.

می خندند بر ما که در زیرشان آرمیده ایم ؟ می خوریم ، می خوابیم ، گاه می اندیشیم و گاه به تمامی خور و خواب و خشم و شهوت را آشکارا لبیک می گوئیم ؟!

- چه تلخ می نویسم ! انسان را نسبت دادن به این همه زشتی ، شاید کمی بی انصافی است . شما را امروز تحملی باید بر نوشته های من، که به تمامی تلخ شده ام ، تحملی باید -

یا می گریند ؟ نگاه های تمسخر آمیز نثار جان فرسوده ی زمینیان می کنند ؟ یا آنان را با حسادتی برانداز می کنند !

شاید از اجبار بر حرکت نسیمانه بر فراز انسانها ، به ستوه آمده اند و فوج گلایه هایشان را بر کوه های استوار می ریزند.

گلایه می کنند که کاش می توانستند سریع بگذرند و اتراق نکنند بر فراز آدمیان.

- کوه های قوی ! چه قلب پر وسعت استواری دارید -

گاه که ابرها بر فراز آسمان دیدگانم می ایستند ، می اندیشم که در حیرت فرو رفته اند از ما !

* * *

شهر خاموش است . مردم برای دیدار با طبیعت به کوه ها و دشت ها آمده اند . پاره ای برای دیداری دوستانه و پاره ای برای دیداری ستیزانه ! براستی غریبیم ما موجودات دو پا !
طبیعت اصالت خویش را محفوظ می دارد؛ اگر مین ها و بمب های جاده گشا، آنان را پاره پاره نکرده باشد.

طبیعت اصیل می ماند، اگر انسان به بهانه ی زیبائی ، درختچه ها را به شکل خرگوش و شیر و پلنگ در نیاورده باشد.

اگر انسان را رحمی باشد.

و کشش انسان با هر تفکر و دیدی ، با هر اندیشه ای ، به طبیعت وحشی ،به فرار از عصر معراج پولاد ، چراگاه جرثقیلان ، دنیائی که مصنوعی است و شفاف نیست ، شاید نشانه ای از طلب بازگشت انسان به اصالت بی ریای خویش است.

شاید تفکیک میان دنیای مدرن ِ ساخته ی انسان و طبیعت دست نخورده ی خداوندی را ، طلب می کند و می خواهد دمی هر چند کوتاه را در دامان او بگذراند . باشد همانگونه که می خواهد .

کوه ، چون مادری مهربان ، کوتاهی فرزندان خویش را ، با لبخندی ، تنها می بخشد و می بخشد و جانش را سپر تازیانه های وحشی فرزندانش می کند. تپه های جوان را مخاطب قرار می دهد که اینان فرزندان منند . بپذیریدشان در این چند دم که گرفتار آمده اند و گرفتار.

تپه ها و دشت ها ، به احترام کلام او ، با لبخند هائی تصنعی که از اعماق جان بر نیامده است ، انسان را در پهنه ی خود جای می دهد و شامگاه ، دردناک ، بر آستان پر شکوهش ، پیکر زخمی ِ بی جان خود را ، مرهمی می گذارد.

* * *

چه خوب که امروز هوا صاف است.

با خود می اندیشم اگر همواره کوه ها را با غبار های سیاه می دیدم ، بیم آن می رفت که روزی واژه ی پر هیبت کوه ، مفهوم غبار های سیاه را برایم بگیرد که اگر روزگاری کوهی را بی حایل غبار ها دیدم ، انگشت حیرت بر دهان بگذارم که جل الخالق .

چونان پرندگان قفسی که می پندارم جهان را همواره راه راه می دانند، جهانی که به تمامی با میله های آهنین ، پوشیده شده است.

* * *

توپ کودکی ، با غفلتی ، از پرتگاهی به پائین می لغزد . کودک فریاد سر می دهد . رشته ی افکارم از هم می گسلد.

داعیه داشتم که نخواهم نوشت ، که اسرار درون را تنها و تنها برای خویش خواهم خواست و خدای خویش .

که قلم زدن را حرمتی است و لیاقتی طالب.

باید که پیش رفت و پیش رفت در این کوره راه ها و آنگاه که پیچ های صعب با مهربانی ،استواری و تامل بر اوج پر شکوه قله های مقصود ، دیدن توانست ، آنگاه اندام را قلم گردانید و با روح خویش جوهر آن را معنا بخشید.

آری ، بسیار داعیه ها داشتم !

ولی اینک ، گرچه ایجاد این وبلاگ خط بطلانی است بر گفته هایم ، لیک چه می توان کرد ؛

بیدادهای فراوان وجود خویش و دنیایی که در آن می زیم ، چنان بر روح و جانم سنگینی می کند که توان و طاقت ننوشتن را از من ربوده است.

می خواهم بر خلاف عرف دوستی ، که می بایست خوبیها را فریاد زد و درد ها را پنهان ،

خوبیها و دردها را ، هر دو فریاد کشم.

ناجوانمردانه ، درد و لذت را تواما بر دوش همراهانم ، افکنده ام ولی چه بسا این دردهای رسالت گونه ، شانه ها را توان بخشد و داد ها را بر بیدادهای بسیار ، قوت دهد.

هر انسانی را در هر جایگاهی _اگر بتوان لغت گنگ جایگاه را به نحوی معنا نمود! _منزلتی است ، اندیشه ایست و عملکردی .

این وبلاگ شخصی را وسیله ای قرار داده ام تا این اندیشه را ، در جامعه ای که حاصل قلم من و مخاطبان من (شما)است ، ارائه دهیم.

اندیشه ای نا محدود که گستردگی و رشد آن را، تعامل یافته هایمان خواهد ساخت .

ساختار وبلاگ را قطعیتی نیست ، روحی دارد و لازمه ی جان و روح ، تغییری است شایسته.

و یاری بر این تغییر را از شما طلب می کنم .